1 września 1939 r. wybucha wojna. Szczęśliwie nalot dnia 2 września nie wyrządza szkód kościołowi poklasztornemu. Również ostrzał artyleryjski zza Wisły, szczęśliwie nie niszczy fary stężyckiej. Wkrótce do Stężycy wkraczają Niemcy, zajmują opuszczone koszary, nastaje okupacja. Ks. Edward Bieliński staje się konspiratorem, przyjmuje ps. „Bylina” i staje się kapelanem ZWZ-AK. W 1940 r. zostaje aresztowany przez Niemców i osadzony na Zamku w Lublinie. Aresztowanie ma związek z nieoddawaniem kontyngentu przez mieszkańców. Przed wywózką do Auschwitz pisze: „podobno uratowała nas dziedziczka z Żyrzyna, u której kwaterował wysokiej rangi oficer niemiecki”. Po powrocie do parafii proboszcz postanawia, przygotować sobie kryjówkę na farze, by więcej w „niemieckie łapy” nie w paść. W 1942 r. Niemcy nakazują oddanie dzwonów, dzięki zapobiegliwości ks. Edwarda Bielińskiego i zaufanych parafian: Stanisława Bochutyna, Władysława Dąbka, Ignacego  Domańskiego, Tadeusza Michalczyka, Stanisława Mikuska i Ignacego Wojdata największy dzwon św. Marcin zostaje w noc poprzedzającą wywiezienie zakopany, a na jego miejsce podłożony mały dzwon z sygnaturki. W lecie 1944 r. front zatrzymuje się na Wiśle. Do Stężycy  wkracza Armia Czerwona.  W tym czasie proboszcz postanawia zasypać piachem kryptę pod jedną z kaplicą i tam ukryć część wyposażenia ruchomego kościoła, jak kielichy mszalne czy monstrancje. Przychodzi dzień, w którym  jeden z krasnoarmiejców postanawia z sygnaturki kościoła farnego obserwować lornetką drugi brzeg Wisły. Niemcy zauważywszy to, otwierają ogień artyleryjski. Jeden z pocisków trafia w dach, z którego unosi się smuga dymu. Niektórzy z mieszkańców przybiegają by ratować kościół, Niemcy zauważają kręcących się ludzi, ponawiają ostrzał, który dokańcza dzieło zniszczenia. Kościół wypala się do cna, pozostają smutnie sterczące mury. Odtąd proboszcz odprawia msze w kościele poklasztornym, i tu w sąsiedniej plebanii zamieszkuje.  Z tego okresu pochodzi opowieść jednego z mieszkańców Stężycy, który w stodole, (która stała niedaleko od plebanii na palcu przy ul. Franciszkańskiej), wraz z innymi cepem młócił zboże. Otóż zauważył on, że w kierunku stodoły szedł ks. Bieliński, wkrótce na tej ulicy pojawił się jadący konno oficer sowiecki. Podjechał do księdza, i zaczęli rozmawiać, po chwili zobaczył, jak ten zsiada z konia i przekazuje uzdę proboszczowi. Proboszcz z kolei wsiada nań i zaczyna jechać. W pewnym momencie ku zaskoczeniu obserwatora, ksiądz zaczyna wykonywać figury z zakresu woltyżerki ułańskiej m.in. tzw. nożyce. Wszyscy z zaciekawieniem obserwowali sprawność proboszcza, a i Rosjanin był zaskoczony umiejętnościami „swiaszczennika”. Kiedyś rozmawiając z ks. Bielińskim wspomniałem mu o tym wydarzeniu, uśmiechnął się i powiedział, a to nie był Rosjanin tylko Żyd, służący w Armii Czerwonej. Otóż, jak mi dalej wspominał nie było to jedyne z nim spotkanie. „.Wracałem na plebanię, i kiedy do niej się zbliżałem zobaczyłem, wyskakujących przez okna czerwonoarmistów, po kradzieży”, Wkrótce zjawił się wspomniany Żyd, zgłosiłem mu skargę, nie chodziło mi wtedy o skradzione pieniądze, ale o przedmioty do posługi duszpasterskiej. Obiecał, że to co do posługi jest potrzebne to on jutro przyniesie. Nie bardzo ufałem w jego zapewnienia. Jednak dnia następnego stawił się tak jak powiedział i przyniósł wspomniane rzeczy”. Front przeszedł wkrótce, bo w 1945 r. zakończyła się wojna. 

Nastała nowa władza, która z każdym rokiem rosła w siłę, nie bez pomocy sojusznika ze Wschodu. Nastał trudny okres dla Kościoła i wiernych. W tych ciężkich czasach, konserwator województwa warszawskiego, postanawia odbudować farę stężycką, jako unikalny zabytek. Nie obyło się to bez zabiegów ks. Bielińskiego. Odbudowę nadzorował inż. Brunon Zborowski. Ofiarnie, a często z narażeniem własnego zdrowia, wsparli odbudowę parafianie. W 1952 r. prace ukończono, i kościół powtórnie mógł zapełnić się wiernymi. W tym też czasie ksiądz Biliński wspomina w jednym z pism: „za obecnej rzeczywistości byłem kuszony do współpracy , szantażowany i maltretowany, a w 1955 r. skazany na usuniecie z parafii, ale nie uległem, wiary nie zdradziłem …”. Ten cytat jasno ukazuje postawę ks. Edwarda Bielińskiego. Dopiero rok 1956 „uwolnił mnie od wszelkich napaści i szantażów” Zresztą w późniejszym okresie, pozwalał sobie ks. Bieliński na takie oto przywitania zapamiętane przez jednego z parafian: „Witam wszystkich gości przybyłych na tę mszę, jak również parafian oraz tych co przyszli tu służbowo”. W 1971 r. do parafii przychodzi ks. Antoni Woroszyło, który przez następne 8 lat jako wikariusz  wspomaga ks. Bielińskiego w pracy duszpasterskiej. Ostatecznie ks. Bieliński w 1984 r. przeszedł na emeryturę wraz z prawem zamieszkania w plebanii przyklasztornej. Tu, też zmarł 5 lipca 1991 r. Żegnały go tłumy ludzi. Nad trumną na cm. parafialnym  pożegnała go orkiestra wojskowa a salwę oddała kompania honorowa WP. Spoczął na miejscowym cmentarzu, obok swoich rodziców Teofila (zm. 1959 r.) i Marii (zm. 1946 r.). Ks. Bieliński odznaczony był Krzyżem Armii Krajowej oraz Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, nadanym przez Rząd RP na Uchodźstwie.  

Zdaję sobie sprawę, że tym wspomnieniem, tylko w niewielkiej części przybliżyłem postać księdza prałata Edwarda Bielińskiego. Sąsiada, który często wspominał minione lata.